Cemilem Şiiri

Cemilem Şiiri

Daha onikisinde..
Melekler gibi günahsız..
Bembeyaz bir sayfa gibi..
Hiç kirlenmemiş, tertemiz..
Oyun çağındayken henüz..
Rengarenk elbiseler giydirdiği
Saçları taranmış bebekleri..
Herşeyden öte masum hayalleri…
Puslu bir havada yere serildi..
Çırpındı kanadı kırık güvercin misali..
Kalkamadı..
Gülümsedi son kez..
Bakakaldı..

http://wiliscope.com/cemilem-siiri/
Gitti cemilem…
Daha ömrünün baharında..
Gül bahçesinin kelebeği..
Mahrum ettik soldurduk..
Ayırdık bebeklerinden..
Kopardık gül bahçesinden..
Sebepsizce..
Kırgın gitti biliyorum..
Neden dercesine..
En kötüsü de..
Mahrum bırakılmışken..
Esir aldık bedenini..
Bi yer bulamadık minicik bedenine..
Toprağa hasret kaldı..
Konuldu bir dolabın içine..
Soğuk, çok soğuk..
Hemde..
Birşey diyemedik utancımızdan..
Günlerce oracıkta uyurken cemilem..
İnsanlık öldü defalarca..
Ahh cemilem Üşüdün mü..
Ne olur üşüme..
Ve de affet bizi..
Ölen insanlık idi..
Sen değil cemilem..

Erbil Taşdemir(İzmir-Menderes-2017)

Bu şiir için şairimize teşekkür ederiz

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *